Κατηγορίες
Ιστορία

Τι ήταν η «Σιδηρά Παρθένος», ένα από τα φριχτά βασανιστήρια του Μεσαίωνα (ΦΩΤΟ)

Μια μακάβρια φαντασίωση ενός ανθρώπου που πήρε σάρκα και οστά κι έγινε όργανο τιμωρίας στα χρόνια του Μεσαίωνα. Η «Σιδηρά Παρθένος» ήταν μια όρθια μεταλλική σαρκοφάγος με τεράστια καρφιά στο εσωτερικό της, τα οποία τρυπούσαν το θύμα, χωρίς να καταστρέφουν λειτουργικά όργανα, με αποτέλεσμα το θύμα να πεθαίνει με φριχτό πόνο από την αιμορραγία.

Η «Iron Maiden» ή αλλιώς «Σιδηρά Παρθένος»

Η «Iron Maiden» ή αλλιώς «Σιδηρά Παρθένος» ήταν ένα μεσαιωνικό όργανο βασανισμού. Όποιος βρισκόταν μέσα θα πέθαινε με έναν μακάβριο τρόπο, αργά και βασανιστικά. Τα αιχμηρά αντικείμενα που ήταν προσεκτικά τοποθετημένα στο εσωτερικό της συσκευής, προκαλούσαν τρόμο και μόνο στην σκέψη, ότι θα βρεθεί κάποιος εγκλωβισμένος εκεί μέσα και η κάθε κίνηση του θα προκαλούσε μεγαλύτερο πόνο και περισσότερη αιμορραγία. Η «Iron Maiden» είχε ταυτιστεί με τα βασανιστήρια και τον μεσαιωνικό σκοταδισμό, ωστόσο δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει την σύνδεση της με εκείνη την εποχή.

Ο δημιουργός της Μάθιου Πικόκ


Όλα ξεκίνησαν το 1793 όταν ο φιλόσοφος Γιόζαν Ζιμπένκες δημιούργησε και έγραψε μια φανταστική ιστορία που πρωταγωνιστή είχε έναν πλαστογράφο του Μεσαίωνα, ο οποίος τιμωρήθηκε μέσα σε ένα κουτί με σιδερένια καρφιά. Λίγα χρόνια αργότερα η ιστορία γίνεται πηγή έμπνευσης για έναν Βρετανό ο οποίος αποφασίζει να κάνει το σενάριο πραγματικότητα. Ο Μάθιου Πικόκ δημιουργεί ένα όργανο βασανιστηρίου παρόμοιο με εκείνο που περιέγραφε ο Ζιμπένκες στην ιστορία. Και το όνομα αυτού «Iron Maiden».

Το έκθεμα που προκαλούσε φόβο

Το δημιούργημα του Πικόκ είχε σαν σκοπό να καταδείξει τον σκοταδισμό του Μεσαίωνα σε σύγκριση με τον πολιτισμό και την κουλτούρα του 19ου αιώνα. Ο δημιουργός δώρισε την κατασκευή του σε μουσεία, τα οποία με την σειρά τους την παρουσίασαν ως μεσαιωνικό όργανο βασανιστηρίων προκειμένου να προσελκύσουν το ενδιαφέρον του κόσμου. Τα πραγματικά εκθέματα από τον Μεσαίωνα δεν ήταν το ίδιο εντυπωσιακά με μια κατασκευή που την συνόδευε και ο μύθος των ανθρώπων που άφησαν την τελευταία τους πνοή με αυτόν τον βασανιστικό τρόπο εκεί μέσα. Έτσι το κατασκεύασμα τοποθετήθηκε σε περίοπτη θέση, τραβώντας φυσικά τα βλέμματα των επισκεπτών κυρίως για τον φόβο που προκαλούσε.

Η «Iron Maiden» στα μουσεία της Αγγλίας και των ΗΠΑ

Η διασημότερη «Iron Maiden» εκτέθηκε στη Νυρεμβέργη το 1804, ενώ ένα αντίγραφο της παρουσιάσθηκε σε διάφορα μουσεία του κόσμου όπως σε εκείνα της Αγγλίας και των ΗΠΑ.

Το πρωτότυπο καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων, στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη νεότερη εποχή η ονομασία «Iron Maiden» θα ταυτιστεί με ένα από τα διασημότερα συγκροτήματα στον κόσμο το οποίο πήρε το όνομα του από το όργανο βασανιστηρίων. Τα μέλη του συγκροτήματος ήθελαν να προσδώσουν στην εικόνα τους κάτι σκοτεινό και μυστήριο, αν και οι ιστορικοί επιμένουν ότι η «Σιδηρά Παρθένος», όπως είναι το όνομα της στα ελληνικά δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ στην πραγματικότητα και δεν προκάλεσε κανέναν θάνατο και κανένα βασανιστήριο.

Κατηγορίες
Κοινωνία Πρωτοσέλιδα

Αυτός είναι ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ που προκάλεσε η αριστερά!-Μαθήτρια στην Αγριά Βόλου διάβαζε στο πεζοδρόμιο με φως από τον στύλο της ΔΕΗ!-Έχουν λιγότερη αξία οι Έλληνες για τους φασιστερούς σε σχέση με ΛΑΘΡΟ!

Μια συγκλονιστική ιστορία που σοκάρει ήρθε στο φως της δημοσιότητας, με ένα κορίτσι από την Αγριά Βόλου όπου διάβαζε στο  πεζοδρόμιο γιατί στο σπίτι δεν είχαν ρεύμα και έτσι αναγκάστηκε να «δανειστεί» φως από τον στύλο της ΔΕΗ για να διαβάσει!

Άνεργοι και οι δύο γονείς δεν μπορούν να προσφέρουν στα τρία ανήλικα κορίτσια τους ούτε τα αναγκαία.

Καταγγελία στις κοινωνικές υπηρεσίες έγινε από τον πρώην δημοτικό σύμβουλο κ. Χαρ. Ζάχο, που σοκαρίστηκε από την εικόνα του κοριτσιού, που διάβαζε στο πεζοδρόμιο.

Τα παιδιά σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Θεσσαλία» μεγαλώνουν σε συνθήκες φτώχειας και αυτό επηρεάζει την εκπαίδευσή τους. Οι γείτονες τακτικά προσφέρουν είδη, όπως επίσης βοηθούν με παπούτσια και πανωφόρια, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις προσφέρουν και δάνεια έκτακτης ανάγκης σε μετρητά για να ζήσει η οικογένεια.

Η μητέρα έχει απευθυνθεί και στην Εκκλησία όπως επιβεβαίωθηκε αλλά δεν πηγαίνει να παραλαμβάνει καθημερινά φαγητό από το Σπίτι Γαλήνης, όπου σιτίζονται 47 άτομα .

Η τοπική εκκλησία είναι γνώστης της κατάστασης, όπως και οι κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου, στις οποίες έχουν γίνει αναφορές. Το σχολείο επίσης είναι ενημερωμένο για την κατάσταση των τριών ανήλικων κοριτσιών και θα μπορούσε να αποτελεί ένα δίχτυ ασφαλείας, ιδιαίτερα για τα παιδιά που βρίσκονται σε κατάσταση ένδειας.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει το e-thessalia.gr ο πατέρας τους λάμβανε επίδομα αναπηρίας, αλλά όπως έγινε γνωστό αυτό «κόπηκε» και στην οικογένεια δεν υπάρχει εισόδημα. Στην Αγριά σύμφωνα με όσους επικοινώνησε η «Θεσσαλία» είναι κοινό μυστικό η κατάσταση της οικογένειας, αλλά δεν υπάρχει επίσημη και θεσμική κοινωνική υποστηρικτική κινητικότητα και η οικογένεια ζει με την «ελεημοσύνη» των γειτόνων. Εκτός από τη μαθήτρια που φοιτεί στο Λύκειο, η οικογένεια έχει δύο ακόμα κοριτσάκια, ένα στο δημοτικό και ένα στο γυμνάσιο.

Σήμερα το πρωϊ το ρεύμα επανασυνδέθηκε με χρήματα που συγκέντρωσαν οι γείτονες.

Την ευθύνη την έχουν τόσο οι φορείς που δημιουργήθηκαν για να προστατεύουν Έλληνες που υποφέρουν και βρίσκονται στα όρια της φτώχειας όσο και το κράτος, που αντί να βοηθάει τον Έλληνα να σταθεί και να ορθοποδήσει μοιράζει εκτάσεις γης και δίνει επιδόματα στους λαθρομετανάστες!

Κατηγορίες
Ιστορία

Σαν σήμερα το 532 μ.Χ. χτίζεται η Αγία Σοφία (φωτο – βίντεο)

Η Αγία Σοφία είναι το πρώτο κτίσμα που χτυπάει στα μάτια του επισκέπτη, καθώς εισέρχεται από την Προποντίδα. Ο πρώτος ναός της Αγίας Σοφίας θεμελιώθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο το 330 μ.Χ. όταν ονόμασε τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η ανέγερση του ναού ολοκληρώθηκε από τον γιο του Κωνστάντιο και τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 15 Φεβρουαρίου του 360.

Κατά την εποχή του Αρκαδίου, το 404, η πρώτη Αγιά Σοφιά πυρπολείται και θα κτιστεί και πάλι από τον Θεοδόσιο Β’. Τα εγκαίνια θα λάβουν χώρα στις 10 Οκτωβρίου του 415, ωστόσο ο ναός θα πυρποληθεί και πάλι το 532, κατά τη Στάση του Νίκα. Έτσι, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α’ αποφασίζει να κατασκευάσει την εκκλησία από την αρχή, στον ίδιο χώρο, αλλά πολύ πιο επιβλητική, για να δεσπόζει στη Βασιλεύουσα. Τα θεμέλια αυτού του μεγαλοπρεπή ναού θα μπουν στις 23 Φεβρουαρίου του 532, με σχέδια που εκπόνησαν οι αρχιτέκτονες Ανθέμιος Τραλλιανός και Ισίδωρο ο Μιλήσιος.

Για την ολοκλήρωση του κολοσσιαίου έργου εργάστηκαν αδιάκοπα επί έξι χρόνια 10.000 τεχνίτες, ενώ ξοδεύτηκαν 320.000 λίρες (περίπου 120.000.000 ευρώ). Από κάθε σημείο όπου υπήρχε Ελληνισμός, έγινε προσφορά: Τα πράσινα μάρμαρα από τη Μάνη και την Κάρυστο, τα τριανταφυλλιά από τη Φρυγία και τα κόκκινα από την Αίγυπτο. Από τον υπόλοιπο κόσμο προσφέρθηκαν τα πολύτιμα πετράδια, ο χρυσός, το ασήμι και το ελεφαντόδοντο, για τη διακόσμηση του εσωτερικού.

Τα εγκαίνια έλαβαν χώρα στις 27 Δεκεμβρίου του 537 από τον Ιουστινιανό, που βλέποντας την υπεροχή της Αγίας Σοφίας έναντι του ξακουστού ναού του Σολομώντα, αναφωνεί: «Δόξα των Θεώ το καταξιωσάντι με τελέσαι τοιούτον έργον. Νενίκηκά σε Σολομών».

Για χίλια και πλέον χρόνια (537-1453), η Αγία Σοφία θα αποτελέσει το κέντρο της ορθοδοξίας και του ελληνισμού. Εκεί, ο λαός θα γιορτάσει τους θριάμβους, θα θρηνήσει τις συμφορές και θα αποθεώσει τους νέους αυτοκράτορες.

Η τελευταία λειτουργία τελέστηκε στις 29 Μαΐου του 1453. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ’ Δραγάτης, αφότου προσευχήθηκε μαζί με το λαό και ζήτησε συγνώμη για λάθη που πιθανόν έκανε, έφυγε για τα τείχη, όπου έπεσε μαχόμενος. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί και με την επανάσταση του Κεμάλ Ατατούρκ έγινε μουσείο.
fanpage.gr

Κατηγορίες
Ιστορία

Σαν σήμερα στέφεται αυτοκράτορας του Βυζαντίου ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, που έπεσε ηρωικά μαχόμενος τις ορδές του σουλτάνου Μωάμεθ Β’ στις 29 Μαΐου 1453. Με τον θάνατό του έγραψε την τελευταία σελίδα της χιλιόχρονης ιστορίας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και πέρασε στη σφαίρα του θρύλου.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1405 στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν το όγδοο από τα δέκα παιδιά του αυτοκράτορα Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου και της Σέρβας συζύγου του Έλενας Δραγάση (Γελένα Ντράγκας στα σλαβικά).

Όταν μεγάλωσε παρέμεινε για μικρό διάστημα στην Ταυρική (σημερινή Κριμαία) και στη συνέχεια πήγε στην Πελοπόννησο, όπου με τους αδελφούς του Θωμά και Θεόδωρο ανέλαβαν τη διοίκηση του Δεσποτάτου του Μωρέος ή Μυστρά και ολοκλήρωσαν την ανάκτηση των φραγκοκρατούμενων περιοχών. Η σύγκρουση με τους δύο αδελφούς του τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη και να τεθεί στη διάθεση του αδελφού του Ιωάννη Η’ Παλαιολόγου, που βρισκόταν στο θρόνο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά το θάνατο του πατέρα τους το 1425.

Μετά τον θάνατο του Ιωάννη, ο Κωνσταντίνος ανέλαβε τις τύχες της αυτοκρατορίας στις 6 Ιανουαρίου 1449, έχοντας επίγνωση της απελπιστικής πολιτικής και στρατιωτικής κατάστασης που βρισκόταν η αυτοκρατορία. Οι Οθωμανοί Τούρκοι περιέσφιγγαν όλο και περισσότερο τον κλοιό γύρω από τη Βασιλεύουσα και ο νέος σουλτάνος Μωάμεθ Β’ είχε βάλει σκοπό της ζωής του την κατάληψη της Πόλης.

Έτσι, στις 15 Απριλίου 1453 άρχισε η τρίτη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, που κατέληξε στην άλωσή της το πρωί της 29ης Μαΐου 1453. Ό Κωνσταντίνος προαισθανόμενος το τέλος του πήγε στην Αγία Σοφία και μετέλαβε των Αχράντων Μυστηρίων. Κατόπιν αποχαιρέτησε τους δικούς του κι έλαβε θέση μάχης με τους λιγοστούς στρατιώτες του. Αλλά από μία πύλη, την Κερκόπορτα, που λησμονήθηκε ανοιχτή, μπήκαν μέσα οι Τούρκοι και άρχισαν μια τρομερή σφαγή. Ο αυτοκράτορας πολέμησε γενναία ως απλός στρατιώτης, αλλά οι Οθωμανοί υπερείχαν συντριπτικά και ο Κωνσταντίνος έπεσε νεκρός, αφού προηγουμένως ζήτησε από κάποιο χριστιανό να τον θανατώσει.

Μετά την άλωση της Πόλης, οι κατακτητές με εντολή του Μωάμεθ αναζήτησαν το πτώμα του Κωνσταντίνου και το έθαψαν με βασιλικές τιμές, χωρίς όμως να γίνει γνωστός ο τόπος της ταφής του. Οι υπόδουλοι πια Έλληνες δεν θέλησαν να πιστέψουν τον χαμό του Κωνσταντίνου. Τον φαντάζονταν όχι νεκρό, αλλά μαρμαρωμένο, έτοιμο να ξυπνήσει και «να κυνηγήσει πάλι τούς Τούρκους, ως την Κόκκινη Μηλιά».

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν άφησε απογόνους, παρά τους δύο γάμους του. Την 1η Ιουλίου 1428 νυμφεύτηκε τη Μανταλένα Τόκο, κόρη του άρχοντα της Ζακύνθου Λεονάρντο Τόκο, η οποία πέθανε πάνω στη γέννα, όπως και η δεύτερη σύζυγός του Κατερίνα Γκατιλούζιο, κόρη του άρχοντα της Μυτιλήνης Ντορίνο Γκατιλούζιο, την οποία παντρεύτηκε στις 27 Ιουλίου 1441.
pronews.gr

Κατηγορίες
Ιστορία

Γεώργιος Φραντζής: Ο «ρεπόρτερ» της Άλωσης

Ο Γεώργιος Φραντζής ή Σφρατζής είναι ο άνθρωπος που έσωσε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο από αιχμαλωσία, αλλά και αυτός που τον έβαλε στην Ιστορία: Υπηρέτησε ως διπλωμάτης στην Αυλή και κατέγραψε με δημοσιογραφικό οίστρο τις τελευταίες στιγμές πριν πέσει η Κωνσταντινούπολη στους Οθωμανούς και την ηρωική άμυνα των πολιορκητών της.

Πίσω από τα μεγάλα γεγονότα βρίσκονται πάντα οι άνθρωποι που τα καταγράφουν. Πριν από μερικές ημέρες τιμήσαμε την μαύρη επέτειο για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τα ασκέρια των Οθωμανών του Πορθητή και την ηρωική στάση του Μεγίστου των Ελλήνων, τον Κωνσταντίνο ΙΑ’ Παλαιολόγο. Κανείς δεν αναφέρθηκε στον «ρεπόρτερ» που κατέγραψε τα γεγονότα, τα οποία αποτελούν σήμερα Ιστορία.

Στα μέσα του 15ου αιώνα δεν υπήρχαν ΜΜΕ, ούτε οι σημερινές τεχνολογικές πρόνοιες για να καλυφθούν τα γεγονότα. Η ιστορία έμεινε ζωντανή είτε μέσα από τις αφηγήσεις που εξελίχθηκαν στους θρύλους και τη λαϊκή παράδοση, είτε στις πηγές, δηλαδή στα πρόσωπα που είχαν το δημοσιογραφικό κριτήριο και αισθητήριο να περιγράψουν τα σημαντικά γεγονότα.

Στην περίπτωση της Άλωσης υπάρχουν τέσσερις πηγές που μας εξιστορούν όσα συνέβησαν. Το ψυχομαχητό της Ανατολικής Αυτοκρατορίας μετέφεραν στις γενιές μας οι Δούκας, Λαόνικος Χαλκοκονδύλης και Μιχαήλ Κριτόβουλος, αν και στηρίζονται σε μαρτυρίες ή διηγήσεις τρίτων.

Εκείνο το έργο που ξεχωρίζει όμως είναι το «Χρονικό» που έγραψε ο Γεώργιος Φραντζής ή Σφρατζής, ο οποίος ήταν ο μοναδικός βυζαντινός ιστορικός, αυτόπτης μάρτυρας της κοσμοϊστορικής κατάληψης της Πόλης. Στο κείμενό του ακολούθησε τον κλασικό κανόνα του ρεπορτάζ που διέπεται από τις αρχές «είδα» – «άκουσα» – «κατάλαβα» – «γράφω». Τη ζωή αυτού του ανθρώπου θα σκιαγραφήσουμε σήμερα αφού είναι ο αφανής ήρωας, ο «πολεμικός ανταποκριτής» ή μάλλον καλύτερα ο «ρεπόρτερ» της Άλωσης…

Στο πλευρό του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου

Ο Γεώργιος Φραντζής ή Σφραντζής γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1401. Ανήκε σε αριστοκρατική βυζαντινή οικογένεια. Το 1417 πέθαναν οι γονείς του από την πανώλη που θέριζε τότε και ο αυτοκράτορας τον πήρε υπό την προστασία του.

Το 1424, όταν η Κωνσταντινούπολη είχε περιέλθει σε δεινότατη θέση, στάλθηκε ως αντιπρόσωπος για διαπραγματεύσεις με τους Οθωμανούς του Μουράτ Β’. Αργότερα, ο Σφραντζής ορίστηκε εκτελεστής της διαθήκης του Μανουήλ Β και ανέπτυξε στενή συνεργασία με τον μελλοντικό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Τον ακολουθούσε μάλιστα στις διάφορες αποστολές του στην Πελοπόννησο. Σε μια περίπτωση μάλιστα τού έσωσε τη ζωή και τον απάλλαξε από αιχμαλωσία, με αποτέλεσμα ο ίδιος να τραυματιστεί και να συλληφθεί από τους Φράγκους της Πάτρας.

Όταν αργότερα απελευθερώθηκε και η Πάτρα καταλήφθηκε από τους Βυζαντινούς, διορίστηκε διοικητής της. Τον επόμενο χρόνο έπεσε στα χέρια Καταλανών πειρατών, αλλά και πάλι απελευθερώθηκε με καταβολή λύτρων. Παράλληλα, με τα άλλα καθήκοντά του, συνέχιζε να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως μυστικοσύμβουλος. Για να προωθήσει την πολιτική του δεσπότη του Μορέως βρέθηκε αρκετές φορές στην Αθήνα.

Τον πάντρεψε ο αυτοκράτορας

Το 1438 συγγένευσε με την οικογένεια των Παλαιολόγων, αφού παντρεύτηκε την Ελένη, κόρη του Αλέξιου Παλαιολόγου. Παράνυμφος ήταν ο κατοπινός Κύρης Κωνσταντίνος, ο οποίος αργότερα βάφτισε και τα παιδιά του ζευγαριού.

Το 1449 ο Κωνσταντίνος διαδέχθηκε στον θρόνο τον αδελφό του και ο Σφραντζής τον ακολούθησε από το Μυστρά στην Κωνσταντινούπολη. Ύστερα από μια διπλωματική αποστολή στην Ιβηρία, τη σημερινή Γεωργία και αφού είχε συναντήσει τον βασιλέα της Τραπεζούντας Ιωάννη Κομνηνό, ο Σφραντζής ανέλαβε καθήκοντα μεγάλου λογοθέτου, δηλαδή πρωθυπουργού της αυτοκρατορίας. Στην ίδια συγκυρία, ανακοινώθηκε ο θάνατος του σουλτάνου Μουράτ Β’ και η αναρρίχηση του Μωάμεθ Β’ στο θρόνο.

Ο Κωνσταντίνος θεώρησε ότι ήταν χαρμόσυνο το γεγονός διότι είχε διαβεβαιώσεις περί διατήρησης της ειρήνης που υπήρχε. Ως βαθύς γνώστης όμως ο Σφραντζής είπε: «Δέσποτα μου, τούτο ου χαρίεν μαντάτον, αλλά και οδυνόν λίαν».

Στο «ψυχορράγημα της βασιλεύουσας» επιβεβαιώθηκε η ρήση του μεγάλου λογοθέτη.

Ο ίδιος περιέγραψε λιτά:

25 – 26 Μαΐου 1453: Η φαντασία θέλει να εμφανίζονται διάφορες θεοσημίες. Συμβαίνουν δυσοίωνα. Πέφτει χαλάζι, γίνεται έκλειψη και άλλα περίεργα. Ο Μωάμεθ προετοιμάζεται και αποφασίζει την τελική τουρκική επίθεση. Αυτή ορίζεται για τις 29 Μαΐου.

27 Μαΐου 1453: Ο Μωάμεθ «έδωσε διαταγή όλη εκείνη τη νύχτα και την επομένη μέρα να ανάψουν λαμπάδες, να μείνουν νηστικοί όλη τη μέρα και να λουστούν επτά φορές, για να παρακαλέσουν τον θεό, νηστικοί και καθαροί, να τους δώσει τη νίκη…».

28 Μαΐου 1453: Μωάμεθ και Κωνσταντίνος μιλούν στους στρατιώτες τους. «Σε τρεις μέρες η Πόλη θα είναι δική σας», υπόσχεται ο πρώτος. Ο αυτοκράτορας εμψυχώνει διαβεβαιώνοντας ότι «θα κάνουμε τον εχθρό να φύγει ντροπιασμένος».

29 Μαΐου 1453: «Ήταν φοβερό το θέαμα… Ποιος θα διηγηθεί όλη αυτήν τη φρίκη; Κανένα σημείο δεν έμεινε ανεξερεύνητο και αμόλυντo. Ω βασιλεύ Χριστέ μου, ελευθέρωσε από τέτοια θλίψη κάθε πόλη και χώρα όπου κατοικούν Χριστιανοί…».

Αιχμαλωσία και διαφυγή

Μετά την Άλωση συνελήφθη μαζί με τα παιδιά και τη γυναίκα του. Κατάφερε να εξαγοράσει την ελευθερία του και βρέθηκε στην υπηρεσία του τελευταίου δεσπότη Πελοποννήσου Θωμά Παλαιολόγου. Από εκεί ξεκίνησε τις προσπάθειες για την απελευθέρωση της οικογένειάς του. Τελικά, κατάφερε να ελευθερώσει τη γυναίκα του αλλά δεν είχαν την ίδια τύχη τα παιδιά του. Ο ένας γιος του κατηγορήθηκε ότι επιβουλεύτηκε τη ζωή του Μωάμεθ Β’, ο οποίος και τον σκότωσε με τα ίδια του τα χέρια. Η κόρη του είχε πεθάνει νωρίτερα στο χαρέμι του σουλτάνου.

Μετά την κατάληψη της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς ο Σφραντζής κατέφυγε στην Κέρκυρα, όπου κι έγινε μοναχός το 1468. Δεκέπεντε χρόνια μετά την Άλωση άρχισε να γράφει ή να υπαγορεύει (από μνήμης είτε από σημειώσεις του) το «Χρονικόν της Αλώσεως» αφού είχε αποσυρθεί στη Μονή Ταρχανιτών.

Απελπισμένος από τις εξελίξεις, άρρωστος, φτωχός -ίσως και κουφός- φαίνεται ότι προχώρησε στη σύνταξη του χρονικού του κατά παρακίνηση Κερκυραίων στους οποίους διηγούνταν, προφανώς, τα γεγονότα που έζησε και κατέγραψε. Πέθανε το 1477 ή 1478 συντάσσοντας εμπλουτίζοντας ακόμα το «Χρονικόν»…
pronews.gr

Κατηγορίες
Κοινωνία

Εργοδότης ξυλοκόπησε εργαζόμενο επειδή …αρρώστησε (φωτό)

Ένας διανομέας που εργαζόταν στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με το thestival και την Επιτροπή Αγώνα Διανομέων Θεσσαλονίκης παραιτήθηκε από τη δουλειά μετά από υβριστικά μηνύματα που του έστειλε ο εργοδότης του, επειδή αρρώστησε και τον ενημέρωσε ότι δε θα πήγαινε στη δουλειά.

Όταν συναντήθηκαν τον γρονθοκόπησε στο πρόσωπο με αποτέλεσμα να υποστεί κατάγματα στα ζυγωματικά. Δείτε φωτογραφία του διανομέα μετά το ξύλο:

Κατηγορίες
Ιστορία

Η μάχη του Δάρας 530 μ.Χ. Το αριστούργημα του Βελισάριου

Η Περσική Αυτοκρατορία των Σασσανιδών, αποτελούσε τον πλέον πείσμωνα εχθρό του Βυζαντίου ήδη από την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου. Οι πόλεμοι Βυζαντινών και Περσών αποτελούσαν ενδειμικό φαινόμενο. Ακόμα και όταν επισήμως τα δύο κράτη δεν βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση, τα συνοριακά επεισόδια ήταν συνεχή.

Όταν όμως ο Ιουστινιανός διαδέχθηκε το 527 μ.Χ. στον θρόνο τον θείο του Ιουστίνο, οι Πέρσες θεώρησαν τη στιγμή κατάλληλη για να αρχίσουν ξανά τον πόλεμο. Αιτία ήταν η επιθυμία τους να προσαρτήσουν την περιοχή της Λαζικής στη χώρα τους. Η Λαζική εκτείνεται στα εδάφη της σημερινής βόρειας Τουρκίας – Αρμενίας, μεταξύ των ανατολικών ακτών του Ευξείνου Πόντου και της Κασπίας Θάλασσας.

Οι Πέρσες άρχισαν επιδρομές και λεηλασίες των παραμεθωρίων βυζαντινών εδαφών. Οι Βυζαντινοί απάντησαν με μια μεγάλη και ιδιαίτερα επιτυχή επιδρομή στην Περσαρμενία.

Τα προ της μάχης
Σε αυτό το κλίμα ο Ιουστινιανός ανέθεσε στον Βελισάριο την ευθύνη κατασκευής ενός συνοριακού οχυρού στην Μεσοποταμία, μερικά χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Δάρας, της ανατολικότερης πόλης της Αυτοκρατορίας.

Το Δάρας βρισκόταν σε απόσταση 200 χλμ. περίπου από την δυτική όχθη του ποταμού Τίγρη, ενώ η πιο κοντινή του αυτοκρατορική πόλη ήταν η Άμιδα, η οποία βρίσκονταν σε απόσταση 160 χλμ. περίπου ΒΔ.

Στη θέση Μίνδουος, 3 χλμ. ανατολικά του Δάρας και 2 χλμ. από τα σύνορα, αποφάσισε ο Ιουστινιανός να κατασκευάσει το φρούριο, το οποίο θα αποτελούσε την ασπίδα της πόλης, την πρώτη γραμμή άμυνας της από τους Πέρσες. Ο Βελισάριος είχε φροντίσει να συγκεντρώσει όλα τα απαραίτητα για την οικοδόμηση του οχυρού υλικά.

Έτσι όταν έλαβε την εντολή του Ιουστινιανού, οι εργασίες άρχισαν αμέσως και προχώρησαν με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Οι Πέρσες αντέδρασαν και ζήτησαν από τον Βελισάριο να σταματήσει τις εργασίες, αφού βάσει συνθήκης δεν επιτρεπόταν ούτε στους Βυζαντινούς, ούτε στους Πέρσες να κτίζουν νέα οχυρά στα σύνορα.

Ο Ιουστινιανός, στον οποίο ο Βελισάριος μετέφερε τις περσικές διαμαρτυρίες, διέταξε την συνέχιση των εργασιών. Απέστειλε μάλιστα στην περιοχή μια μικρή στρατιά, υπό τους στρατηγούς Βούζη και Κούτση για να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες. Οι άπειροι στρατηγοί, οι οποίοι ανέλαβαν τη διοίκηση από τον Βελισάριο, αποφάσισαν να δώσουν μάχη με τους Πέρσες.

Ο Βελισάριος εκείνες τις μέρες ήταν ασθενής και έτσι δεν έλαβε μέρος στην καταστροφική μάχη του Μίνδουου, στην οποία ο Βυζαντινός Στρατός καταστράφηκε και το ημιτελές οχυρό κατελήφθη από τους Πέρσες και κατεδαφίστηκε.

Ο Βελισάριος μεταφέρθηκε από τους άνδρες του με φορείο στο Δάρας, γλιτώνοντας την αιχμαλωσία. Στο μεταξύ ο Ιουστινιανός, πληροφορούμενος την καταστροφή στο Μίνδουο, αποφάσισε να κηρύξει πόλεμο στους Πέρσες. Αρχιστράτηγο της Ανατολής ανακήρυξε τον Βελισάριο

Ο νέος αρχιστράτηγος της Ανατολής, παρά το νεαρό της ηλικίας του – ήταν μόλις 23 ετών – επέδειξε σύνεση που αντάξια ενός ώριμου και έμπειρου άνδρα. Παρά τις συνεχείς περσικές προκλήσεις δεν βιάστηκε καθόλου και προετοίμασε με μεγάλη προσοχή την απάντηση του. Πρώτα από όλα συγκέντρωσε στο Δάρας, την προκεχωρημένη βάση του, αξιόλογες δυνάμεις, μεταξύ των οποίων και τους επίλεκτους βουκελάριους ιππείς του.

Στην συνέχεια αφοσιώθηκε στην εκπαίδευση των δυνάμεων του. Οι άνδρες του έπρεπε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τον ισχυρότερο στρατό του τότε γνωστού κόσμου, τον περσικό. Επί δύο σχεδόν έτη ο Βελισάριος εργάστηκε ακούραστα συγκεντρώνοντας και εκπαιδεύοντας στρατεύματα, επιθεωρώντας και ενισχύοντας τις απομακρυσμένες φρουρές και ανασυγκροτώντας γενικότερα τη βυζαντινή στρατιωτική μηχανή.

Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τη μάχη του Μίνδουου (528 μ.Χ.) έως τη μάχη του Δάρας (530 μ.Χ.) ο Ιουστινιανός είχε επιχειρήσει από την πλευρά του να έρθει σε συνεννόηση με τους Πέρσες. Οι προσπάθειες του όμως απέβησαν άκαρπες.

Αντίπαλες δυνάμεις και τάφρος
Στο μεταξύ ο Βελισάριος είχε κατορθώσει να συγκεντρώσει στο Δάρας μια ανομοιογενή στρατιά 25.000 ανδρών. Σε αυτή ήσαν εντεταγμένοι, πέραν των Βυζαντινών στρατιωτών, και πολλοί φοιδεράτοι (βάρβαροι σύμμαχοι), κυρίως Ερούλοι Γερμανοί και Ούννοι. Ξαφνικά ο Βελισάριος ειδοποιήθηκε ότι μια μεγάλη περσική στρατιά είχε εισβάλει στα αυτοκρατορικά εδάφη με στόχο την κατάληψη του Δάρας.

Ο Βελισάριος δεν έχασε χρόνο και ετοιμάστηκε να δώσει μάχη έξω από την πόλη, με σκοπό να καταστρέψει την εχθρική στρατιά. Πολλοί αξιωματικοί του τον κατέκριναν για την απόφαση του αυτή, αφού, όπως έλεγαν θα ήταν καλύτερα να αναμένουν τους πολυπληθείς εχθρούς εντός της ασφάλειας των τειχών.

Ο Βελισάριος όμως δεν επιθυμούσε σε καμία περίπτωση να περιοριστεί σε παθητική άμυνα, παραδίδοντας αμαχητί στον εχθρό την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Αυτός ήταν ο λόγος που τον οδήγησε στην ριψοκίνδυνη απόφαση να δεχθεί μάχη με υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις σε αναπτεταμένο πεδίο. Παρόλα αυτά θα έπραττε ότι ήταν δυνατό για να υπερνικήσει το αριθμητικό πλεονέκτημα του εχθρού. Διέταξε λοιπόν τους άνδρες του να σκάψουν μια τάφρο, καθ’ όλο το μήκος του μετώπου, το οποίο επρόκειτο να καταλάβουν. Η τάφρος όμως σκάφτηκε σε σχήμα αναεστραμένου Π με προεκτάσεις στα άκρα της.

Οι προεκτάσεις στα δύο σκέλη του Π σκάφτηκαν σε αρκετή απόσταση από το κέντρο της τάφρου, έτσι ώστε όταν ο στρατός του ελάμβανε τις θέσεις μάχης του επί της τάφρου, τα δύο άκρα του (κέρατα) θα βρίσκονταν επίσης πιο μπροστά σε σχέση με το κέντρο.

Ανάμεσα στην τάφρο αφέθηκαν πολλοί στενοί διάδρομοι, μέσω των οποίων θα μπορούσαν να επικοινωνούν οι βυζαντινές μονάδες μεταξύ τους ή και να οπισθοχωρούν όταν θα απαιτείτο. Από την άλλη οι διάδρομοι λειτουργούσαν και ως σημεία υποχρεωτικής διέλευσης των εχθρών.

Τελικά την επομένη και ενώ η τάφρος ήταν έτοιμη φάνηκε στο βάθος η ισχυρή περσική στρατιά, υπό τον μιρράνη Περόζη. Οι Πέρσες διέθεταν περισσότερους από 40.000 άνδρες. Το κύριο όπλο τους ήταν το εξαίρετο βαρύ ιππικό τους.

Οι κλιβανοφόροι ιππείς τους, οι οποίοι αποτελούσαν τον όγκο του ιππικού, έφεραν βαρύ αλυσιδωτό θώρακα, που τους κάλυπτε από το κεφάλι ως τους μηρούς. Ήταν επίσης εξοπλισμένοι με τόξο, λόγχη, σπάθη και μικρή ασπίδα. Αυτοί αποτελούσαν το αντίστοιχο των βουκελαρίων του Βυζαντινού Στρατού.

Οι Πέρσες όμως διέθεταν και έναν ακόμα βαρύτερο τύπο ιππικού, τους καταφράκτους. Αυτοί έφεραν επίσης αλυσιδωτό θώρακα, έως τους αστραγάλους, ίππευαν πλήρως θωρακισμένα άλογα και ήσαν εξοπλισμένοι με λόγχη και σπάθη.

Η βαριά τους θωράκιση τους καθιστούσε άτρωτους σχεδόν στα βέλη, εκτός και αν αυτά βάλλονταν από εξαιρετικά μικρή απόσταση. Αντίθετα με το εκλεκτό του ιππικό, ο Πέρσης στρατηγός, δεν θα έπρεπε να αισθάνεται και ιδιαιτέρως υπερήφανος για το πολυπληθές πεζικό του.

Οι πεζοί του ήσαν κυρίως αθωράκιστοι δορυφόροι, εξοπλισμένοι με μεγάλη ξύλινη ασπίδα, δόρυ και εγχειρίδιο ή κοντό σπαθί. Δεν διέθεταν ούτε την εκπαίδευση, ούτε τον οπλισμό, ούτε την πειθαρχία για να αντιπαραταχθούν στο βυζαντινό πεζικό. Λίγοι Πέρσες πεζοί ήταν ψιλοί ακοντιστές και τοξότες.

Προέλαση και ανάπτυξη
Ο Πέρσης στρατηγός αρχικά σταμάτησε την προέλασή του στη θέση Αμμώδιος, σε απόσταση 4 χλμ. περίπου από το Δάρας. Από εκεί έστειλε αγγελιαφόρο στον Βελισάριο ζητώντας του να του ετοιμάσει το λουτρό του στο Δάρας.

Τόσο βέβαιος ήταν για τη νίκη του. Κατόπιν ο Περόζης κίνησε τη στρατιά του προς το Δάρας και σταμάτησε σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από τα άκρα της τάφρου.

Στο μεταξύ ο Βελισάριος έσπευσε να τάξει και αυτός τους άνδρες του σε θέσεις μάχης. Στην αριστερή προέκταση της τάφρου έταξε το θρακικό αυτοκρατορικό ιππικό υπό τον Βούζη.

Αριστερά τους και πίσω από έναν μικρό λοφίσκο έταξε, ως ενέδρα 300 Ερούλους ιππείς, υπό το Φάρα. Αυτοί, αναλόγως της εξέλιξης της μάχης θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν είτε για την ενίσχυση του θρακικού ιππικού, είτε ως δύναμη υπερκέρασης του περσικού δεξιού.

Πίσω και δεξιά από το αριστερό κέρας ιππικού τάχθηκαν, εκτός της τάφρου, 600 Ούννοι ιππείς υπό τον Αϊγάν. Αποστολή τους ήταν να καλύψουν το δεξιό πλευρό του θρακικού ιππικού, περικυκλώνοντας τους Πέρσες κλιβανοφόρους, αν προχωρούσαν περισσότερο από όσο θα έπρεπε.

Οι Ούννοι όμως λειτουργούσαν και ως κινητός σύνδεσμος του αριστερού κέρατος με το πεζικό, που κατέλαβε το κέντρο της παράταξης, αρκετά πιό πίσω. Οι Βυζαντινοί πεζοί τάχθηκαν πίσω από την τάφρο σε φάλαγγα βάθους 8 ζυγών.

Στο δεξιό της φάλαγγας του πεζικού τάχθηκε άλλο ένα απόσπασμα 600 Ούννων, υπό τους Ασκάν και Σίμμα, με αντίστοιχη αποστολή, όπως και το σώμα του Αϊγάν. Το δεξιό κέρας σχημάτισαν αυτοκρατορικά τάγματα καβαλαρίων, υπό τους Ιωάννη, Κύριλλο και Μάρκελο. Τη γενική εφεδρεία της στρατιάς αποτέλεσε το σώμα των βουκελαρίων του Βελισαρίου, το οποίο έλαβε θέσεις πίσω από το πεζικό.

Οι Πέρσες τάχθηκαν συμβατικά, σε δύο γραμμές μάχης, με το ιππικό στις πτέρυγες και το πεζικό στο κέντρο. Στο δεξιό τους τάχθηκαν κλιβανοφόροι ιππείς, υπό τον Πιτυάξη και στο αριστερό τάχθηκαν οι κατάφρακτοι ιππείς τους, ενισχυμένοι και από κλιβανοφόρους, υπό τον έμπειρο, μονόφθαλμο στρατηγό τους Βαρεσμανά. Ο Περόζης στάθηκε στο κέντρο, μαζί με τους σωματοφύλακες του, πίσω από την πρώτη γραμμή του πεζικού.

Από την παράταξη του Περσικού Στρατού μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι πρόθεση του Πέρση στρατηγού ήταν να ανατρέψει το βυζαντινό δεξιό κέρας και κατόπιν να κινηθεί και να υπερκεράσει το βυζαντινό κέντρο.

Το σχέδιο αυτό φαίνεται εκ πρώτης όψεως λογικό. Δεν ελάμβανε υπόψη του όμως το σημαντικό κώλυμα της τάφρου και το γεγονός ότι τα νώτα του Βυζαντινού Στρατού ήταν έτσι και αλλιώς καλυμμένα από τα τείχη της πόλης του Δάρας, σε ελάχιστη απόσταση από τα οποία είχε ταχθεί.

Ο Βελισάριος, βέβαιος ότι ο Περόζης, θα επιχειρούσε να εκμεταλλευτεί την αριθμητική υπεροχή του στρατού του με υπερκερωτικό ελιγμό, έταξε με τον τρόπο που ανεφέρθη τον στρατό του, εξουδετερώνοντας εξ’ αρχής τα σχέδια του αντιπάλου. Η μόνη λύση που απέμενε στον Περόζη ήταν να προικοδοτήσει το αριστερό, επιθετικό του κέρας, με συντριπτικά ανώτερες των βυζαντινών δυνάμεις, τηρώντας αμυντική στάση στο υπόλοιπο μέτωπο. Ευτυχώς για τον Βελισάριο, ο Περόζης απεδείχθη τόσο ισχυρογνώμων όσο και ο πρόγονος του Ξέρξης μερικούς αιώνες πριν.

Έτσι ταγμένοι οι δύο στρατοί έστεκαν ο ένας απέναντι στον άλλο, χωρίς κανείς να επιτίθεται. Οι Πέρσες περίμεναν ότι ο Βελισάριος θα διέλυε την παράταξη για γευματίσουν οι άνδρες του. Ο Βελισάριος όμως μοίρασε τρόφιμα στους άνδρες του και όλοι έφαγαν στις θέσεις που κατείχαν.

Ξαφνικά, αργά το απόγευμα το περσικό δεξιό κέρας επιτέθηκε στους Θράκες καβαλάριους του Βούζη και τους ανάγκασε να οπισθοχωρήσουν λίγα μέτρα. Αυτοί όμως αντεπετέθησαν και υποχρέωσαν τους Πέρσες να υποχωρήσουν, αφήνοντας πίσω τους επτά νεκρούς.

Μονομαχίες
Τότε εμφανίστηκε ενώπιον των δύο στρατών ένας Πέρσης ιππέας ο οποίος προκάλεσε, στα ελληνικά, όποιον Βυζαντινό τολμούσε να μονομαχήσει μαζί του. Κανείς δεν εμφανίστηκε, όχι γιατί δεν τολμούσε, όπως αναφέρει ο Προκόπιος, αλλά γιατί είχε δοθεί ρητή διαταγή να μην διασπασθεί η παράταξη για κανένα λόγο. Ο Πέρσης όμως άρχισε, πάντα στα ελληνικά, να κοροϊδεύει τους Βυζαντινούς φωνάζοντας τους ότι ήσαν δειλοί.

Τότε εμφανίστηκε ένας υπηρέτης, παλαιός γνώριμος, ο Ανδρέας, ο οποίος παρακάλεσε τους στρατηγούς να του επιτρέψουν να μονομαχήσει αυτός με τον Πέρση. Ακόμα και αν σκοτώνονταν, τους είπε, δεν θα δημιουργείτο πρόβλημα, αφού δεν ήταν στρατιώτης και όλοι το γνώριζαν αυτό. Η άδεια του εδόθη και ο Ανδρέας, ο παλαιός υπηρέτης του Βελισάριου, εξοπλίσθηκε, ίππευσε σε ένα άλογο και όρμησε κατά του Πέρση ευγενή, με τα πολυστόλιστα όπλα.

Ο Πέρσης όρμησε και αυτός καταπάνω στον αντίπαλό του. ο Ανδρέας όμως απεδείχθη ταχύτερος και με ένα επιδέξιο κτύπημα με τη λόγχη έριξε τον Πέρση κάτω από το άλογο. Ο θώρακας του Πέρση άντεξε στο πλήγμα. Κατά την πτώση όμως ο Πέρσης έπεσε με το κεφάλι και ζαλίστηκε. Πριν προλάβει να συνέλθει, ο Ανδρέας αφίππευσε δίπλα του και τον αποκεφάλισε!

Μια ουρανομήκης κραυγή ακούστηκε από όλον τον Βυζαντινό Στρατό, μια ζητωκραυγή για τον ήρωα, ο οποίος ανενόχλητος, υπό τα βλέμματα των κατάπληκτων Περσών, φόρτωσε το νεκρό σώμα του αντιπάλου του στο άλογο του Πέρση, φόρτωσε επάνω και τα πολυτελή του όπλα και κινήθηκε αμέριμνα προς την βυζαντινή παράταξη.

Οι Πέρσες, πάντως, συγκλονίστηκαν από το αποτέλεσμα της μονομαχίας και ο Περόζης αποφάσισε να στείλει επειγόντως αγγελιαφόρο στην γειτονική περσική πόλη της Νίσιβη, για να ζητήσει την αποστολή ακόμα 10.000 ανδρών για τη μάχη που θα δίνονταν την επομένη.

Την ίδια ώρα ένας άλλος Πέρσης ευγενής ιππέας, όχι νεαρός αλλά άνδρας ώριμος και άξιος στα πολεμικά, όπως έδειχναν οι κινήσεις του, βγήκε και πάλι από τις περσικές γραμμές για να προκαλέσει σε μονομαχία τον ίδιο τον Βελισάριο.

Ο Βελισάριος φυσικά αγνόησε την πρόκληση. Ο Πέρσης πάντως εξακολούθησε να προκαλεί για λίγη ώρα και όταν κανείς δεν φαινόταν να απαντά στην πρόκληση κίνησε και πάλι για τις γραμμές του. Ξαφνικά όμως εμφανίστηκε και πάλι ένας ιππέας να περνά μέσα από τις ατάραχες γραμμές του Βυζαντινού Στρατού και να καλπάζει εναντίον του θρασύτατου εχθρού.

Ο ιππέας ήταν και πάλι ο Ανδρέας. Αμέσως ο Πέρσης στράφηκε κατά του Ανδρέα προτάσσοντας τη λόγχη του. Οι δύο ιππείς χύθηκαν ο ένας καταπάνω του άλλου. Οι λόγχες τους έσπασαν καθώς προσέκρουσαν με δύναμη πάνω στους ισχυρούς τους θώρακες. Τα άλογα τους όμως έπεσαν επίσης το ένα πάνω στο άλλο και οι δύο αντίπαλοι βρέθηκαν ξαπλωμένοι άνω στο χώμα. Μια κραυγή αγωνίας αντήχησε και από τα δύο στρατεύματα.

Οι δύο άνδρες, τραυματισμένοι και οι δύο κατέβαλαν την ύστατη ικμάδα της δύναμης τους για να σηκωθούν και πάλι όρθιοι και να αρπάξουν τα όπλα τους. Και πάλι ο Ανδρέας απεδείχθη ταχύτερος. Την ώρα που ο Πέρσης επιχειρούσε να σηκωθεί δέχθηκε μια γροθιά στο πρόσωπο και ξαναέπεσε στο έδαφος.

Πριν προλάβει να συνέλθει από το κτύπημα ο Ανδρέας, τον άρπαξε από το πόδι και τον ξαναέριξε στο έδαφος με κρότο και με το ίδιο μαχαίρι τον σκότωσε. Αυτή τη φορά οι ζητοκραυγές ακούστηκαν πολύ εντονότερες, αφού ακόμα και οι κάτοικοι του Δάρας είχαν ανέβει στα τείχη και παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα την μονομαχία ανάμεσα στον υπηρέτη και στον Πέρση αξιωματικό.

Ο Ανδρέας μετέφερε και πάλι τον νεκρό Πέρση στις βυζαντινές γραμμές, την ώρα που οι στρατιώτες έψαλλαν τον νικητήριο παιάνα. Ύστερα από αυτό οι Πέρσες αποσύρθηκαν κατηφείς για να διανυκτερεύσουν. Οι Βυζαντινοί αποσύρθηκαν επίσης τραγουδώντας εντός των τειχών της πόλης για να περάσουν με ασφάλεια τη νύκτα.

Η μάχη αρχίζει
Την άλλη μέρα αφίχθησαν οι 10.000 άνδρες που ανέμενε ο Περόζης από τη Νίσιβη και οι Πέρσες ετοιμάστηκαν εκ νέου για μάχη. Ο Βελισάριος μίλησε και εμψύχωσε τους άνδρες του.
Οι λόγοι του στρατηγού έγιναν δεκτοί με επευφημίες από τους στρατιώτες, οι οποίοι με την ιαχή «Κύριε Ελέησον», έσπευσαν να καταλάβουν τις προκαθορισμένες θέσεις τους.

Στο μεταξύ οι Πέρσες είχαν αρχίσει να κινούνται εναντίον τους. Ο Περόζης είχε και πάλι τάξει τον στρατό του σε δύο γραμμές μάχης, χωρίς να επιχειρήσει καν να εκμεταλλευτεί τη αριθμητική υπεροχή του στρατού του. Οι Πέρσες κινήθηκαν κατά των Βυζαντινών.

Σταμάτησαν όμως σε απόσταση 300 περίπου μέτρων και περίμεναν. Οι Βυζαντινοί στρατιώτες, ακολουθώντας πιστά τις διαταγές του Βελισάριου δεν κινήθηκαν. Περίμεναν παραταγμένοι σε άψογους σχηματισμούς, χωρίς ούτε ψίθυρος να ακούγεται από τα χείλη τους. Οι δύο στρατοί παρέμειναν έτσι για δύο περίπου ώρες.

Μετά το μεσημέρι όμως ο Περόζης έδωσε το σύνθημα και οι Πέρσες επιτέθηκαν. Την επίθεση άνοιξε το περσικό δεξιό υπό τον Πιτυάξη. Αρχικά οι πολυάριθμοι Πέρσες πίεσαν τους Θράκες του Βούζη και τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν, αν και ορισμένοι μελετητές θεωρούν την υποχώρηση του Βούζη στρατήγημα.

Και προφανώς η άποψη τους είναι σωστή, αφού βάσει της αφήγησης του Προκοπίου, οι Πέρσες αφέθηκαν να διασχίσουν ένα μόνο στενό διάδρομο επί της τάφρου και να αναπτυχθούν πέραν αυτής.

Σε περίπτωση οποιασδήποτε άσχημης για αυτούς εξέλιξης δεν θα μπορούσαν να υποχωρήσουν, παγιδευμένοι μεταξύ των Βυζαντινών και της τάφρου. Οι Πέρσες πιστεύοντας πως οι Θράκες υποχωρούσαν άρχισαν ασύντακτα να τους καταδιώκουν. Ξαφνικά όμως δέχθηκαν στο ακάλυπτο δεξιό τους πλευρό την επίθεση των Ερούλων του Φάρα και στο ακάλυπτο αριστερό τους την έφοδο των Ούννων του Αïγάν.

Συντριβή
Το περσικό κέντρο εμποδιζόμενο από την τάφρο δεν μπορούσε να ενισχύσει το σχεδόν περικυκλωμένο δεξιό κέρας της στρατιάς. Μοιραία λοιπόν οι Πέρσες κλιβανοφόροι του Πυτυάξη σφαγιάστηκαν.

Περισσότεροι από 3.000 σκοτώθηκαν ανάμεσα στους διαδρόμους της τάφρου και τα πτώματα τους σχεδόν την γέμισαν. Όσοι επέζησαν τράπηκαν σε φυγή, την οποία σταμάτησαν μόνο όταν έφτασαν στη δεύτερη γραμμή μάχης τους.

Οι άνδρες του Βελισάριου, σύμφωνα με τις διαταγές που είχαν δεν του καταδίωξαν. Βλέποντας ο Περόζης τη συντριβή του δεξιού του αποφάσισε να επικεντρώσει την προσπάθεια του στην διάσπαση του βυζαντινού δεξιού. Για αυτό διέταξε τους επίλεκτους «Αθανάτους» κατάφρακτους του να επιτεθούν κατά των βυζαντινών καβαλαρίων.

Ο Βελισάριος όμως είχε προβλέψει την κίνηση του αντιπάλου του και είχε διατάξει το σώμα των Ούννων του Αϊγάν να σπεύσει και αυτό στο δεξιό κέρας και να ενωθεί με το τμήμα Ούννων του Ασκάν και Σίμμα. Παράλληλα και οι βουκελάριοι του τάχθηκαν πίσω από την παράταξη των καβαλαρίων του δεξιού κέρατος, ως εφεδρεία.

Ο Βελισάριος σκόπευε να εφαρμόσει τον ίδιο ελιγμό που εφάρμοσε και στο αριστερό του κέρας. Μόνο που εδώ, αντί των Ερούλων, την πλαγιοκόπηση του εχθρού θα αναλάμβαναν οι βουκελάριοι και το σύνολο των 1.200 Ούννων ιππέων του.

Οι Πέρσες, όπως και πριν, έπεσαν και πάλι στην ίδια παγίδα. Οι καβαλάριοι του Ιωάννη και του Γερμανού υποχώρησαν, οι Πέρσες τους καταδίωξαν και έξαφνα βρέθηκαν περικυλωμένοι, δεξιά από τους Βουκελαρίους και αριστερά από τους Ούννους! Ακολούθησε άγρια σφαγή των ανίκανων να ελιχθούν επίλεκτων Περσών ιππέων.

Τα βέλη των Ούννων σφύριζαν με θανατφόρα ακρίβεια, θερίζοντας τους Πέρσες. Περισσότεροι από 5.000 επίλεκτοι Πέρσες ιππείς έπεσαν στο σημείο εκείνο. Ο Βελισάριος, όταν είδε το ιππικό του να αφανίζει το περσικό ιππικό διέταξε και το πεζικό του και επιτεθεί.

Το περσικό πεζικό, βλέποντας και τα δύο κέρατα διαλυμένα δεν στάθηκε να πολεμήσει, αλλά επιχείρησε να αποχωρήσει, με σχετική τάξη αρχικά, πανικόβλητο σε λίγο. Το βυζαντινό πεζικό όμως πρόλαβε τους Πέρσες, οι οποίοι στη βιασύνη τους είχαν πετάξει τις ασπίδες και τα όπλα τους, και τους κατέσφαξε. Πολλοί για να γλιτώσουν τον θάνατο παραδόθηκαν.
Παντελής Καρύκας

Κατηγορίες
Υγεία

Αγριάδα Ή Κυνόδον Δάκτυλον Ρίζα.Διαθέτει γενικά άριστες διουρητικές ικανότητες, καθαρίζει τον οργανισμό από τις τοξίνες και κατεβάζει τη χοληστερίνη του αίματος.

Η γνωστή σε όλους μας αγριάδα είναι ένα ποώδες φυτό που φυτρώνει σε όλους τους αγρούς,κυρίως σε θερμά κλίματα(λόγω της μεγάλης ανθεκτικότητάς της στην ξηρασία)μέχρι και σε υψόμετρο 2000 μέτρων.Η χρησιμότητα της αγριάδας ήταν γνωστές από την εποχή του Διοσκουρίδη, τον πρώτο αιώνα μ.Χ.

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

Κατηγορίες
Διεθνή Πρωτοσέλιδα

Βουλγαρία και Σκόπια επανεξετάζουν τα εγχειρίδια από την Αρχαιότητα εώς Μεσαίωνα

‘Οι συνομιλίες μεταξύ της Βουλγαρίας και της πΓΔΜ σχετικά με τις αμφισβητούμενες περιόδους της κοινής ιστορίας θα είναι τεταμένες, αλλά αναμένουμε να επιτύχουμε αποτελέσματα’, δήλωσε ο καθηγητής Ανγκέλ Ντιμιτρόφ, ο οποίος είναι πρόεδρος της βουλγαρικής πλευράς της Κοινής Επιτροπής εμπειρογνωμόνων για ιστορικά και εκπαιδευτικά θέματα με τα Σκόπια.

Ενόψει της έναρξης των διαπραγματεύσεων χαρακτηριστικά ανέφερε:

«Η εργασία θα είναι τεταμένη και δεν θα γίνει τόσο γρήγορα όσο θέλουμε, αλλά προσδοκούμε για επίτευξη αποτελεσμάτων. Δεν υπάρχουν σημαντικοί ισχυρισμοί από τους συναδέλφους των Σκοπίων, οι παρατηρήσεις (ενστάσεις ) μας είναι πολλαπλές, αλλά έχουν δημιουργηθεί θέσεις, οι οποίες στην επιστημονική συζήτηση δεν αλλάζουν εύκολα»

Από τα βιβλία του δημοτικού ξεκίνησε η επανεξέταση.

«Τα βιβλία εξετάζουν την ιστορία της αρχαιότητας και του Μεσαίωνα. Οι ενστάσεις μας επικεντρώθηκαν στον Μεσαίωνα, όπου δημιουργείται η σύνδεση του βουλγαρικού κράτους με τη γεωγραφική επικράτεια της Μακεδονίας.

Η αλλαγή είναι περίπλοκη, επανεξετάσαμε επίσης βιβλία για το γυμνάσιο και θα έχουμε πιο σοβαρές περιόδους (εξέτασης) για τη νέα εποχή», πρόσθεσε ο Ντιμιτρόφ σε συνέντευξή του στη Βουλγαρική Κρατική Τηλεόραση.

Μάλιστα, σύμφωνα με τον ίδιο, παρά τα θέματα που υπάρχουν, ή θα προκύψουν, υπάρχει συνεργασία και καλή θέληση, τονίζοντας έτσι την καλή σχέση μεταξύ Βουλγαρίας και Σκοπίων.

Κατηγορίες
Ιστορία

Όταν οι Βυζαντινοί κατατρόπωναν τους Πέρσες

Τα αρχαία Σάταλα, σημερινή Σαντάκ της Τουρκίας, ήταν μια σημαντική πόλη της Μεσοποταμίας. Το 530 μ.Χ. ήταν ένα από τα συνοριακά οχυρά μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Περσικής των Σασσανιδών. Οι δύο ισχυρές αυτοκρατορίες βρίσκονταν σε συνεχή, σχεδόν, διαμάχη καθώς οι Πέρσες επεδίωκαν να επεκταθούν προς τη Μικρά Ασία και την Αρμενία.

Την άνοιξη του 530 μ.Χ. οι Πέρσες εισέβαλαν στη βυζαντινή επικράτεια, αλλά υπέστησαν συντριπτική ήττα από τον Βελισάριο στο Δάρας. Παρόλα αυτά ο σάχης Κοβάδ(Καβάδης για τους Βυζαντινούς) διέταξε τον στρατηγό του Μιρ Μιρόη (Μερμερόης στις βυζαντινές πηγές) να συγκεντρώσει μια νέα στρατιά και να εισβάλει στα βυζαντινά εδάφη. Αυτός, πράγματι, συγκέντρωσε τις δυνάμεις του απέναντι από τη Θεοδοσιούπολη (το σημερινό Ερζερούμ) και από εκεί κινήθηκε βορειοδυτικά.

Ο Βυζαντινός στρατηγός Σίτας, σύζυγος της αδελφής της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, όταν πληροφορήθηκε τις περσικές κινήσεις, έστειλε κατασκόπους να παρακολουθούν τους εχθρούς. Ο ένας εκ των κατασκόπων συνελήφθη και εκτελέστηκε. Ο δεύτερος όμως κατάφερε να επιστρέψει, μεταφέροντας σημαντικές πληροφορίες. Έτσι ο Σίτας κινήθηκε με 15.000 στρατιώτες προς αντιμετώπιση των Περσών, αν και γνώριζε πως ο Μερμερόης διάθετε τουλάχιστον διπλάσιους στρατιώτες.

Οι Περσές κινήθηκαν προς τα Σάταλα και στρατοπέδευσαν σε μικρή απόσταση από τα τείχη της πόλης. Ο Σίτας όμως είχε ήδη φτάσει στην πόλη. Διέταξε τότε τον υποστράτηγο Δωρόθεο να παραμείνει εντός των τειχών, με 14.000 άνδρες, έτοιμος, με το πρώτο σήμα του, να επέμβει. Ο ίδιος με 1.000 επίλεκτους Βουκελάριους ιππείς τάχθηκε σε έναν λοφίσκο κοντά στην πόλη, παρακολουθώντας τους Πέρσες. Την επομένη οι Πέρσες έφτασαν στα τείχη και αναπτύχθηκαν περιμετρικά με σκοπό να πολιορκήσουν την πόλη.

Όταν οι Πέρσες είχαν περικυκλώσει την πόλη ο Σίτας με τους άνδρες του άρχισε να καλπάζει προς τους εχθρούς, σηκώνοντας όσο περισσότερη σκόνη μπορούσαν, ώστε να τους παραπλανήσουν σχετικά με τον αριθμό τους. Οι Πέρσες νομίζοντας πως έρχεται εναντίον τους μεγάλη δύναμη, συγκέντρωσαν και πάλι τις δυνάμεις τους και κινήθηκαν να την αντιμετωπίσουν.

Τότε όμως εξόρμησε εναντίον τους, από τα νώτα, ο Δωρόθεος, βάσει προσυμφωνημένου σήματος. Οι Πέρσες αρχικά πανικοβλήθηκαν, αλλά σύντομα συνειδητοποίησαν πως υπερείχαν συντριπτικά σε αριθμό και ανακτώντας το θάρρος τους, αντεπιτέθηκαν και πίεσαν τους Βυζαντινούς. Την κατάσταση έσωσε ένας γενναίος αξιωματικός, ο Φλωρέντιος, ο οποίος επικεφαλής του τάγματός του, όρμησε καταπάνω στον Πέρση στρατηγό.

Ο Μερμερόης απέφυγε την επίθεση, αλλά πάνω στην συμπλοκή ο Φλωρέντιος άρπαξε το λάβαρο του Πέρση στρατηγού. Αν και σκοτώθηκε, λίγες στιγμές αργότερα, οι Πέρσες, βλέποντας το λάβαρο του στρατηγού τους να πέφτει στο χώμα, υπέθεσαν ότι αυτός σκοτώθηκε και τράπηκαν σε άτακτη φυγή, με τους Βυζαντινούς να τους καταδιώκουν και να τους κατασφάζουν.

Η νέα ήττα υποχρέωσε τους Πέρσες να ζητήσουν διαπραγματεύσεις.
pentapostagma.gr