Φιλοσοφία Πλωτίνου- Ο νους!

0
61

Στην φιλοσοφία του Πλωτίνου την δεύτερη οντολογική βαθμίδα κατέχει ο Νούς. Ο Νούς όμως δεν είναι ενιαίος διότι αν ήταν τότε θα ταυτίζονταν με το πρώτο ΕΝ. Ο Νούς χωρίζεται σε ΝΟΗΣΙΝ και ΝΟΗΤΟΝ. Ο Νούς κατευθύνεται σε δύο αντικείμενα Το πρώτον είναι το ΕΝ. Προσπαθεί να το νοήσει αλλά το νοεί ΑΤΕΛΩΣ αφού το ΕΝ βρίσκεται υπεράνω πάσης νοήσεως.

Το δεύτερο αντικείμενο είναι ο ίδιος ο εαυτός του ως ΝΟΗΤΟΝ ή αι ΙΔΕΑΙ. Οι ιδέες δεν βρίσκονται εκτός του Νοός αλλά εντός του.

Ο Νούς του Πλωτίνου ταυτίζεται με τον “Δημιουργό” περί του οποίου γίνεται λόγος εις τον Τίμαιον του Πλάτωνος, περιέχει όμως μέσα εις τον εαυτό του και τάς “ΙΔΕΑΣ” και γι΄αυτό συμπίπτει ταυτόχρονα με την “ΝΟΗΣΙΝ ΝΟΗΣΕΩΣ ” του Αριστοτέλους.

Ο Νούς του Πλωτίνου εγκλείει όλον τον πλούτον του νοητού κόσμου. Στρεφόμενος προς τον εαυτόν του βεβαιώνεται όχι μόνον για την δική του ύπαρξιν αλλά και για την ύπαρξιν ολοκλήρου του νοητού κόσμου. Ο Νούς αποτελεί νοητόν κόσμον πλήρη ζωής.

Οι εικόνες του αισθητού κόσμου προϋποθέτουν την ύπαρξιν αρχετύπων είς τον νοητόν κόσμον. Αφού λοιπόν ανεβεί κανείς είς το αρχικό πρότυπο του δεδομένου αισθητού κόσμου και στην αληθινή του ουσία (ενδοσκόπησις) μπορεί να δεί ότι όλα τα όντα του αισθητού κόσμου υπάρχουν εκεί ως νοητά αίδια πρότυπα έχοντα εσωτερική αυτοσυνείδησιν και ζωήν.

Μπορεί να δεί ότι όλων αυτών προίσταται ο καθαρώτατος Νούς.

Μπορεί να δεί το ακαταμέτρητον ύψος της Σοφίας και το αληθινόν του βίου του Κρόνου – Χρόνου επί της εποχής δηλαδή
του Θεού ο οποίος είναι χορτασμός και κατανόησις. Διότι περιέχει μέσα στον εαυτό του πάντα τα αθάνατα όντα, πάσαν νόησιν, πάσαν ψυχήν μέσα σε αιώνια ηρεμία.

Εκτελεί δε ο Νούς νοητικάς ενεργείας, χωρίς να περιπλανάται σε αναζητήσεις, αλλά έχων στην κατοχή του τα νοούμενα. Η μακαριότης δε του Νοός δεν είναι κάτι που το αποκτά βραδύτερον αλλά είναι εις τον αιώνα τον άπαντα καθώς ο Νούς είναι τα πάντα, αποτελώντας την πραγματική αιωνιότητα την οποία προσπαθεί να απομιμηθεί ο Κρόνος – Χρόνος τριγυρίζοντας (παρόν) γύρω από την ψυχή ενώ άλλα του διαφεύγουν (παρελθόντα) προσπαθώντας να ακουμπήσει τα μελούμενα.

Ο νοητός κόσμος τίθεται λοιπόν εις τον χώρον της αιωνιότητος της οποίας απομίμησις είναι ο Κρόνος – Χρόνος ο οποίος κυμαίνεται ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Μέσα στον Νού υπάρχουν οι ιδέες με την μορφή ενεργειών. Έτσι ο Νούς είναι ταυτόχρονα νόησις και νοούμενον. Διότι συγχρόνως εκείνα και συνυπάρχουν και δεν εγκαταλείπουν το έν το άλλο, αλλά καίτοι είναι δύο, συναποτελούν αυτήν την ενότητα η οποία είναι συγχρόνως νούς και όν, νοούν και νοούμενον.
Εμμανουήλ Παπαδόπουλος

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here